« خيثمة » مىگويد : امام صادق ( ع ) به من فرمود : اى خيثمه ! ما درخت نبوّت و خانه رحمت و كليد حكمت و كانون دانش و محل رسالت و آمد و شدگاه فرشتگان و محلّ راز خداييم ؛ ما هستيم امانت خدا در ميان بندگان ؛ ما هستيم حرم بزرگ خدا . . . « 1 » همچنين ابوبصير مىگويد : امام صادق ( ع ) به من فرمود : اى ابا محمد ، خداى عزّوجلّ چيزى به پيغمبران عطا نفرمود ، مگر اينكه آن را به محمد ( ص ) عطا كرد و همه آنچه را به پيغمبران داد ، به محمّد ( ص ) هم عطا فرمود . و آن صحفى كه خداى عزّوجلّ در قرآن مىفرمايد : « صُحُفِ ابراهيمَ و موسى » « 2 » نزد ما اهل بيت است . عرض كردم : آن صحف همان الواح است ؟ فرمود : بلى . « 3 » و مرحوم « اربلى » مىنويسد : علوم اهل بيت ( ع ) به درس و بحث بستگى ندارد و چنين نيست كه چيزى قبلًا نمىدانستند بعد فرا گرفته باشند و از طريق قياس ، فكر و حدس ، علوم خود را به دست نياورده‌اند بلكه علوم و معارف خودشان را از جانب خداى متعال دارند و بشر عادى به درك آنچه در ذهن و دل آنها بود نايل نمىشود . كسى كه مىخواهد فضائل آنها را بپوشاند ، همانند كسى است كه مىخواهد جلوى نور خورشيد را بگيرد . « 4 » امام حسين ( ع ) ، بدون ترديد از اين موهبت الهى همانند ديگر اهل بيت پيامبر ( ع ) بهره‌مند بود لذا در هر جا قدم مىگذارد ، مسلمانان اطراف او براى كسب فيض حاضر مىشدند . به عنوان نمونه ، « ابى سعيد كلبى » مىگويد : معاويه به مردى از قريش گفت : وقتى وارد مسجد پيامبر ( ص ) شدم عدّه فراوانى از مردم را مشاهده كردم كه گرد حسين بن على جمع شده بودند و چيزى از مزاح و شوخى در آنجا نبود . « 5 »

--> ( 1 ) - اصول كافى ، ج 1 ، ص 321 ، ح 3 . ( 2 ) - اعْلى ( 87 ) ، آيه 19 . ( 3 ) - اصول كافى ، ج 1 ، ص 327 ، ح 5 . ( 4 ) - كشف الغمّة ، الاربلى ، ج 2 ، ص 224 . ( 5 ) - ترجمة الامام الحسين ( ع ) ، ابن عساكر ، ص 212 .